درمان روماتیسم مفصلی اغلب مبتنی بر دسته دارویی به نام DMARD می باشد که در این مقاله بر آن متمرکز خواهیم بود.

دروانا:

روماتیسم مفصلی که با نام آرتریت روماتوئید خوانده می شود اغلب در سنین 30 تا 50 سالگی روی می دهد اما به طور کلی ممکن است در هر سنی مشخص شود. روماتیسم مفصلی سبب دردناک شدن، سفتی، تورم و کاهش حرکت مفاصل می گردد. مفاصل کوچک دست ها و پاها عمدتا مورد حمله قرار می گیرد. در برخی موارد روماتیسم مفصلی می تواند بر ارگان هایی مانند چشم ها، پوست و یا ریه ها نیز تاثیر بگذارد. از جمله علائم روماتیسم مفصلی می توان به از دست رفتن انرژی، تب اندک، از دست رفتن اشتها، خشکی چشم ها و دهان ناشی از سایر مشکلات مانند سندرم شوگرن همچنین نودول های روماتوئیدی اشاره کرد که زیر پوست در محلی مانند دست ها و آرنج ظاهر می گردد. در این مقاله تمرکز ما بر درمان روماتیسم مفصلی می باشد. لازم به ذکر است که در طول سال های اخیر گزینه های مربوط به درمان روماتیسم مفصلی بهبود یافته است اما با این حال راه قطعی درمان روماتیسم مفصلی چندان مشخص نیست. لازم به ذکر است که هیچ درمان واحی برای بیماران کمک کننده نمی باشد و در اغلب موارد ضروری است که در برنامه درمان روماتیسم مفصلی تغییراتی ایجاد شود. دسته دارویی که در درمان روماتیسم مفصلی مورد توجه قرار دارد اختصارا DMARD خوانده می شود. این گزینه در درمان روماتیسم مفصلی نه تنها علائم را بهبود می بخشد بلکه روند تخریب مفصلی را آهسته نیز می سازد. در اغلب موارد برای درمان روماتیسم مفصلی، این دسته از داروها همراه با داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی و یا دوز اندکی از کورتیکواستروئیدها تجویز می شود تا تورم و درد را کاهش دهد. از جمله معروف ترین داروهایی که در دسته  DMARDقرار می گیرند می توان به متوترکسات، سولفاسالازین و هیدروکسی کلروکین اشاره کرد. طلا یکی از قدیمی ترین داروهایی است که در این دسته قرار دارد و اغلب به صورت تزریقی در ماهیچه ها استفاده می شود اما به صورت قرص و با نام auranofin نیز وجود دارد. آزاتیوپرین و سیکلوسپوین نیز از جمله دیگر داروهایی هستند که در این دسته قرار دارند. این دو مورد به همراه طلا به ندرت در درمان روماتیسم مفصلی مورد کاربرد قرار دارد. مهارکننده های Janus kinase دسته دیگری از داروهای DMARD می باشد که در افرادی مورد توجه است که از متوترکسات نمی توانند استفاده کنند. از جمله داروهای این دسته می توان به  tofacitinib اشاره کرد.

دسته دیگری که در درمان روماتیسم مفصلی مورد کاربرد قرار دارد داروهای بیولوژیک نامیده می شود. این داروها سیگنال های شیمیایی را بلاک می کنند که در ایجاد التهاب و آسیب مفصلی یا بافتی دخالت دارند. در اغلب موارد ترکیب داروهای بیولوژیک همراه با متوترکسات می تواند در درمان روماتیسم مفصلی موثر واقع شود. داروهای بیولوژیک عمدتا در درمان روماتیسم مفصلی در بیمارانی مورد توجه است که علائم شدیدی را تجربه می کنند.

در سال 2017 داروی Sarilumab  توسط سازمان غذا و دارو (اف دی ای) برای درمان روماتیسم مفصلی در افراد بالغی تایید شده است که به روماتیسم مفصلی متوسط تا شدیدی مبتلا هستند که به درمان های معمول پاسخ مناسبی نشان نمی دهند و یا نسبت به دسته داروهای DMARD مانند متوترکسات مقاوم شده اند.   

در بیشتر موارد درمان روماتیسم مفصلی به بیش از یک دارو نیاز خواهد داشت. در این میان آموزش بیمار نیز بسیار اهمیت دارد. بیماران برای کنترل و درمان روماتیسم مفصلی به تیمی متشکل از متخصص روماتولوژ، پزشک خانواده و درمانگر شغلی نیاز دارند. ضروری است که بیماران به منظور کنترل و درمان روماتیسم مفصلی سالانه به متخصص روماتولوژ خود مراجعه کنند. در این چکاپ ها روند بیماری ارزیابی شده و احتمال بروز عوارض جانبی داروهایی که در درمان روماتیسم مفصلی استفاده می شود بررسی می گردد. به طور دوره ای نیاز به تکرار آزمایشات خون، تصویر برداری با استفاده از اشعه ایکس و سونوگرافی نیز وجود دارد. 

برگرفته از: وبسایت https://www.rheumatology.org

درباره دُروانا

دُروانا محلی برای تحقیق و پژوهش (فرهنگ دهخدا)
وبسایت دروانا در تلاش است با گردآوری ژورنال های تخصصی پزشکی، مجلات پزشکی، مقالات و مطالب علمی، از معتبرترین منابع جهانی، بستری را برای تحقیق و مطالعه فراهم نماید.
از تمامی پزشکانی که دُروانا را برای رسیدن به این هدف همراهی می نمایند، کمال تشکر را داریم.
با دروانا همراه شوید.